Skip to main content

சீட்டு சாமியார் - தென்கச்சி கோ சுவாமிநாதன்

 

சீட்டு சாமியார்

- தென்கச்சி கோ சுவாமிநாதன்


"இவ்ளோ அவசரமா எங்கே போறே?" வேகமாக ஓடும் ஆசாமி ஒருவனை வழிமறித்துக் கேட்டார் நம்மவர்.

 "சேதி தெரியாதா உங்களுக்கு? நம்ம ஊருக்குப் புதுசா சாமியார் ஒருத்தர் வந்திருக்கார். அவரைப் பார்க்கத்தான் எல்லோரும் போய்க்கிட்டிருக்கோம்." என்று மூச்சிரைக்கத் தெரிவித்தார் ஓடி வந்தவர்.

 "அதுக்கு ஏன் இப்படி ஓடறீங்க?" "சீட்டு தீர்ந்துபோச்சுன்னா?" 

"என்னது சீட்டா?" 

"ஆமாம்! அந்த சாமியார் சீட்டு விற்கிறார். ஒரு சீட்டு 100 ரூபாய்! அதை வாங்கினா, இதுவரைக்கும் செஞ்ச பாவம்லாம் போயிடும். பேசறதுக்கு நேரமில்லே. ஓடி வா என் கூட." 

இருவரும் ஊர் எல்லைக்கு ஓடினர். அங்கிருந்த ஒரு மண்டபத்தில், மக்கள் பெருந்திரளாகக் கூடியிருந்தனர். உள்ளே சாமியார், மளமளவென சீட்டுகளை விற்றுக்கொண்டு இருந்தார். கூட்டத்தில் முண்டியடித்து சீட்டு வாங்கியவர்கள், ‘அப்பாடா!’ என்ற நிம்மதியுடன் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தனர். 

நம்மவரும் அடித்துப் பிடித்து உள்ளே புகுந்தார். "எனக்கு ரெண்டு சீட்டு கொடுங்க" என்று 200 ரூபாயை நீட்டியவர், சீட்டை வாங்கிக்கொண்டு திரும்பினார்.

 ஒருவழியாக விற்பனை முடிந்து, கூட்டமும் கலைந்தது. அன்றைய வசூல் 10,000 ரூபாய்க்கு மேல் சேர்ந்திருந்தது! பணத்தை ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி, தோளில் போட்டுக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் அடுத்த ஊருக்கு நடையைக் கட்டினார் சாமியார்! 

இருட்டத் துவங்கியது. காட்டின் வழியே பயணித்துக் கொண்டிருந்தார் சாமியார். 

திடீரென, திருடன் ஒருவன் சாமியாரை வழிமறித்தான். சாமியாரிடம் கத்தியைக் காட்டி, "உங்கிட்ட இருக்கற பணத்தை மரியாதையா கொடுத்துடு. இல்லேன்னா, உன்னைக் கொன்னுருவேன்!" என்று மிரட்டினான். பதறிப் போனார் சாமியார். ‘பணத்தைவிட உயிரே முக்கியம்’ என்று எண்ணியவர், பண மூட்டையைத் திருடனிடம் கொடுத்தார். 


இருந்தாலும் ஓர் ஆற்றாமை, திருடனிடம் கேட்டார்: "இது மகா பாவம், தெரியுமா உனக்கு?" 

அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்த திருடன், "தெரியும்! அதனாலதான் நான் ரெண்டு சீட்டு வாங்கினேன். இதுவரைக்கும் நான் கொள்ளையடிச்ச பாவம் தொலையறதுக்காக ஒரு சீட்டு; இப்ப உங்கிட்ட கொள்ளையடிக்கிறேனே, அந்தப் பாவம் தொலையறதுக்காக இன்னொரு சீட்டு!" என்று பதில் சொல்லி விட்டு இருட்டுக்குள் ஓடி மறைந்தான்.

 சாமியார் சிலையாக நின்று சிந்தித்தார். அவருக்கு ஓர் உண்மை புரிந்தது. ‘ஆன்மிகம் எனும் போர்வையில், எல்லாரையும் எல்லா காலத்திலும் ஏமாற்றிவிட முடியாது!’


Comments

Popular posts from this blog

குறும்பால் முளைத்த தென்னை மரம் - பர்மீய கதை

 இது ஒரு பர்மீயக் கதை. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் , ஒரு நாள் பர்மாவிருக்கு அருகே பர்மிஸ்ட் என்ற தீவிலிருந்து மூன்று பேரை கட்டுமரக் காரர்கள் பிடித்து வந்து அரசவையில் நிறுத்தினார்கள். அந்த மூன்று பேரில் ஒரு பெண்ணும் இருக்க , அரசர் அவர்களை பார்த்துவிட்டு " இந்த மூன்று பேரும் என்ன குற்றம் செய்தனர்? " என்று கேட்டார்.  அமைச்சர் ," அரசே.. இதை முதலில் நிற்கிறானே அவன் மக்களின் பணத்தையும் பொருட்களையும் கொள்ளையடித்தவன் , இந்த பெண் ஒரு சூனியக்காரி, மக்களை பயமுறுத்தி அவர்களை ஏமாற்றி பணம் பிடுங்கினாள். இதோ இவன் சரியான குறும்புக்காரன். மக்களிடம் குறும்பு செய்து அவர்களிடம் சண்டை மூட்டி அதில் சந்தோசம் கான்கிறவன். " என்றார். இதைக் கேட்ட மன்னர், தன் நிதியமைச்சரை அழைத்து , “அமைச்சரே! நமது கஜானாவிலிருந்து ஆயிரம் பொற்காசுகளைஇந்த கொள்ளைக்காரனுக்கும், சூனியக்காரிக்கும் கொடுத்துவிடுங்கள்.. அவர்கள் இருவருக்கும் இருப்பிடம் மற்றும் அடிப்படை வசதிகளை ஏற்பாடு செய்யுங்கள். வறுமையால் இவர்கள் குற்றம் செய்தனர்.அந்த வறுமையை நாம் ஒழித்துவிட்டால் இவர்கள் இனி குற்றங்கள் செய்ய மாட்டார்கள்” என்றார் ...

கவிதை வரையும் ஓவியம்

  அன்று அவள்  கண் மை  எழுதிய கவிதை இன்று கண்ணீரில்  கரைகிறது.. கரையும்  கண்ணீரில் காதலின் வாசம்.. *********************************************************** அனுதினம் வாசலில் அவளிடும்  கோலம்..  ஒரு கவிதை வரையும்  ஓவியம் .  *********************************************************** காலப்போக்கில்  காணாமல் போன  உன் கடைசி  பொழுதுபோக்கு என் காதலோ... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ காலனே கேட்டுக்ககொள்..  காலம் பல கடந்தாலும்,  என் கவிதைகளின்  காப்புரிமை கூட  எனக்கே உரிமையில்லா என்  காதலுக்கு மட்டுமே..   வார்த்தைகள் எனதெனினும் அதன் வதனம் அவளல்லவா!!!

வெளவால் ஏன் தலை கீழ் தொங்குகிறது?? - பர்மீய கதை

🦇‘‘கனவில் கூட துரோகம் இழைக்க மாட்டார் என நட்பின் உறுதியைப் பற்றி கூறுவார்கள். இன்று அதெல்லாம் வெறும் கற்பனை. நம்பிக்கை துரோகம் செய்வது இயல்பாகி விட்டிருக்கிறது.  🦇மனசாட்சி உள்ளவர்கள்தான் துன்பப்படுகிறார்கள். துரோகத்தின் வரலாறு மிக நெடியது.   🦇ஒரு காட்டில் வாழும் விலங்குகளுக்கும், பறவைகளுக்கும் திடீரென ஒருநாள் காடு யாருக்குச் சொந்தம் என்கிற பிரச்சினை உருவானது.  🦇‘காலம் காலமாக மரங்களில் நாங்கள் கூடுகட்டி வாழ்கிறோம். அதனால் காடு எங்களுடையது’ என்றன பறவைகள் . 🦇விலங்குகளோ ‘இது நாங்கள் பிறந்த இடம். காட்டினை நம்பியே நாங்கள் வாழ்கிறோம். ஆகவே காடு எங்களுடையது!’ என்றன. இதனால் சண்டை உருவானது.  🦇ஒன்றையொன்று தாக்கிக் கொண்டன. பறவைகள் தங்கள் பக்கம் சண்டையிட வருமாறு வவ்வாலை அழைத்தன.  🦇 வெளவாலுக்கு அதில் விருப்பமில்லை. அது சுகமாக பழங்களைத் தின்றபடியே ‘எனக்கு கண் வலி. இல்லாவிட்டால் நிச்சயம் உங்களுக்காக சண்டைபோட வருவேன்’ என்றது.  🦇‘நன்றி நண்பனே..!’ என பறவைகள் விடைபெற்றன. சண்டையில் விலங்குகள் ஜெயிப்பது போன்ற சூழல் உருவானது.  🦇ஒருவேளை விலங்குகள் ஜெயித்துவிட்டா...